وقتی به این قسمت شعر دو منظومه رسیدم ، احساس کردم صدای توست.
شاید هم انعکاس صدای تو بود که این نجوا را دلنشین تر می کرد.
و...
سعید در حالی که مبهوت تو بود
اونو گوش می کرد.
گل به گل ، سنگ به سنگ این دشت
یادگاران تو اند.
رفته ای اینک و هر سبزه ی سبز ،
در تمام در ودشت
سوگواران تو اند.
در دلم آرزوی آمدنت می میرد
رفته ای اینک ، اما آیا
باز می گردی؟
چه تمنای محال ،
خنده ام می گیرد!