حتی نمی تونستم فکرشو بکنم...
تو باور نخواهی کرد
اما
اینچنین شد.
گاهی که خسته میشم
پشت میزم دستام بهم گره می خوره
سرم آهسته روی این گره خم میشه
چشمامو می بندم
و سعی میکنم آروم باشم
درست در چنین حالتی بودم که...
ایستاده بود جلوی درب ورودی اتاقم
سرشوکمی خم کرده بود
با یه نگاهی که خیلی معصومانه بود
نگاهم می کرد.
هنوز لباس سیاه به تن داره
نمی دونم چقدر منتطر مونده بود
تا چشمم بهش افتاد گفتم:
بابا... چرا نمیآئی تو؟
گفت دوس داشتم نیگاتون کنم.
و او ثمره بود...
نشست
و نگاه می کرد
کاغذی مچاله شده در دستش بود
تعجب کرده بودم
آخه ثمره دو سه روز پیشش آمده بود اینجا
فکر کردم کاری پیش آمده
اما قبل از آنکه ازش چیزی بپرسم
گفت:
میخواین شعری که برای بابا سرودمو براتون بخونم؟
باورش مشگل بود
ثمره و شعر !
گفتم آره بابا جون...بخون عزیزم
و اینگونه شعرش را خواند...
امروز، بر مزار تو تنها گریستم
چون عاشقان واله و شیدا گریستم
گر عاشقان ز دیده بگریند در فراغ
من در جدائی از تو سراپا گریستم
اندوه و شکوه و گله و درد و رنج و غم
این جمله ، جمع کردم و یکجا گریستم
از لحظه ای که رخ بکشیدی درون خاک
از فرط بی کسی ، تک و تنها ، گریستم
ای یار همنفس ،چو برفتی تو از برم
از ظلم و جور مردم دنیا، گریستم
هرروزو هرشبی که نبودی تو، ای پدر
در حسرت و امید به فردا گریستم
تنها نه بر مزار تو می گریم این زمان
در هجر قامت تو ، هر جا گریستم
بر حال زارو چشم ترم آسمان گریست
چون در هوای روی تو رسوا گریستم
دور از نگاه مردم و پنهان ز چشم خلق
فارغ ز بیم طعنه ، هویدا گریستم
در آن دیار غمزده و فارغ از نشاط
آری در آن محیط غم افزا گریستم
دمساز با غمت ای دوست این زمان
نی بیم از کسان و نه پروا، گریستم
چون دل شکسته بودم و آزرده از جهان
در خلوت نبود تو تنها گریستم
ناکام و نا مراد ز بیداد چرخ دون
در جوش همچو باده به مینا گریستم
صبرم ز کف ربوده دگر گونی زمان
ناشاد ، پر ز درد ، شکیبا گریستم
بعد ازتو ای پدر همه چیزم به باد رفت
بر هستی ام که رفته به یغما ، گریستم
معذور ای پدر گنهم نیست از سرشگ
گر در طواف مزار تو ، پیدا گریستم
هر لحظه مینگاشت ثمر از برای تو
با یاد و خاطرات قشنگت گریستم
وقتی شعرش تموم شد سرشو بالا کرد و گفت:
پدر....شماهم گریه میکنین؟