ترانه

چون تشنه ای غریب

در این کویر سرخ

له له میخانه می زنم

می بینمش به چشم

می خوانمش به جان

او در سراب و

من اینجا ،

چه خوش خیال !

با یک ترانه همیشه چو نی

ناله می زنم

بگذار لحظه لحظه

بگذرد این عمر بی ثمر

از این ببعد ،

حرف های دلم را

چون سایه

با دل دیوار می زنم...